OPERA NOVA w Bydgoszczy

Spektakle
Awantura w Recco, czyli Drzewko wolności
Opera
Awantura w Recco, czyli Drzewko wolności
Opera komiczna w dwóch aktach
Kompozytor: Maciej Małecki
Autor libretta: Wojciech Młynarski wg pomysłu Adama Mickiewicza
Data premiery: 27.10.2018
Czas trwania: ok. 3 godzin, w tym jedna przerwa
Wykonawcy: Soliści, Orkiestra, Chór i Balet Opery Nova w Bydgoszczy
 
Realizatorzy:
Reżyseria: Maciej Wojtyszko, Magdalena Małecka-Wippich
Kierownictwo muzyczne: Anna Duczmal-Mróz
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Kostiumy: Wanda Kowalska
Choreografia / ruch sceniczny: Jarosław Staniek
Przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń
Reżyseria świateł: Maciej Igielski
Asystent reżysera: Dorota Borowicz
Asystent dyrygenta: Jagoda Wyrwińska
Asystent choreografa: Katarzyna Zielonka
Autor plakatu: Wojciech Stefaniak
Obsada:
Nadchodzące terminy:
7 lutego 2020 (piątek), godz. 19:00

Sprzedaż od: 3 września 2019
8 lutego 2020 (sobota), godz. 19:00

Sprzedaż od: 3 września 2019
9 lutego 2020 (niedziela), godz. 18:00

Sprzedaż od: 3 września 2019
Opis:
Opera Nova w Bydgoszczy przygotowuje się do premiery tego tytułu rodzimej twórczości operowej i pragnie zaprezentować go publiczności 27 października 2018 roku, w związku z przypadającą kilkanaście dni później setną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości. Będzie to bydgoska prapremiera dzieła, w jego nowej redakcji muzycznej.

Opis:

Libretto – Wojciech Młynarski według pomysłu Adama Mickiewicza.

Według relacji Antoniego Edwarda Odyńca, przyjaciela Adama Mickiewicza z czasów filareckiej młodości i późniejszego jego kronikarza ,poeta myślał o libretcie operowym opisującym losy polskiego legionisty. Przypomnijmy, że w 1797 r. starania generała Jana Henryka Dąbrowskiego doprowadziły do powstania na terenie Włoch Legionów Polskich. Wierzyli, że przez pokonaną przez Napoleona Austrię przejdą do Polski. Rzeczywistość okazała się bardziej skomplikowana. W 1799 r. polscy legioniści wzięli udział w walkach , odnieśli szereg porażek i ciężkie straty w bitwach :pod Weroną, w oblężonej Mantui, w ciągu zaciekłej trzydniowej bitwy nad Trebbią…. Rany poniesione w tej walce leczy ( i romansuje) w liguryjskim miasteczku Recco niejaki Tadeusz. Recco leży niedaleko Reggio Emilia, gdzie , na pierwszy widok Wojska Polskiego, Józef Wybicki pisze swoją bojową "Pieśń Legionów Polskich we Włoszech", czyli Mazurka Dąbrowskiego.

Od kompozytora:

Obecną – drugą wersję Awantury w Recco napisałem w latach 2017-2018 na zamówienie Opera Nova w Bydgoszczy. Wersja ta nie różni się od pierwszej w warstwie literackiej, natomiast muzykę zredagowałem ponownie. Dopisana została Uwertura, Intermezzo, Deklamacja i Recytatyw Sylwii, niektóre fragmenty są teraz rozbudowane, inne pomniejszone lub uproszczone, dokonałem szeregu retuszy, a całość zyskała nową instrumentację. W sposób znaczący starałem się uwypuklić melodyjność opery. Nowością jest podtytuł Opera Komiczna.
 
Maciej Małecki

 



"Dofinansowano w ramach Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA na lata 2017-2022”.

 

 


Maciej Wojtyszko - reżyseria

Reżyser teatralny i filmowy, prozaik, dramaturg, pedagog, autor widowisk, piosenek kabaretowych i opowiadań satyrycznych, twórca filmów rysunkowych i słuchowisk radiowych.
Jest absolwentem Liceum Technik Teatralnych, do którego zdał w czternastym roku życia i które ukończył jako malarz teatralny. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Schillera w Łodzi, które ukończył w 1972 roku. Niemal równocześnie dostał się na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, którą niestety wkrótce zamknięto. Jak mówił, chciał "przez filozofię dotrzeć do odpowiedzi estetycznych dotyczących teatru".
Wojtyszko debiutował w 1967 roku na łamach "Szpilek". Drogę artystyczną rozpoczął twórczością dla dzieci. Jeszcze w trakcie studiów, w wieku dwudziestu czterech lat, debiutował jako pisarz książką "Bromba i inni". Później powstawały kolejne utwory przeznaczone dla młodych czytelników: "Saga rodu Klaptunów" (1981), "Tajemnica szyfru Marabuta", " Sekret wróżki", "Synteza" (1978), "Trzynaste piórko Eufemii" (1977). Za "Syntezę", jako najlepszą książkę science fiction, dostał w 1983 roku włoską nagrodę Premio Europeo. Według utworu tego przygotował scenariusz, który był jego filmowym debiutem fabularnym (1983).

Jako reżyser w teatrze żywego planu debiutował w roku 1980 inscenizacją własnego utworu, "Sekret wróżki" w Teatrze Narodowym w Warszawie. Debiut ten poprzedził spektakl przygotował w 1975 roku dla Teatru Telewizji. Były to "Ostatnie dni" Michaiła Bułhakowa, za które w 1978 roku otrzymał nagrodę I stopnia Prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji. Od tego czasu systematycznie współpracował z Teatrem Telewizji, dla którego zrealizował kilkadziesiąt spektakli.
W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych Wojtyszko związany był, jako reżyser, z następującymi teatrami: Powszechnym, Ateneum, Studio w Warszawie, Teatrem im. Węgierki w Białymstoku, Teatrem Polskim we Wrocławiu, Starym w Krakowie i Nowym w Poznaniu. W 1989 rozpoczął pracę pedagogiczną w warszawskiej PWST, gdzie prowadzi zajęcia warsztatowe "Aktor przed kamerą...". W tym samym roku został także zastępcą Janusza Zaorskiego kierującego Zespołem Filmowym "Dom". W sezonie 1990-1991 Wojtyszko był dyrektorem artystycznym Teatru Powszechnego w Warszawie. Później został w teatrze na etacie reżysera. W 1991 dostał propozycję objęcia stanowiska wiceprezesa Polskiego Radia i Telewizji, z której zrezygnował, gdyż jak twierdził "nie lubi rządzenia".

W pracy artystycznej interesował go najbardziej problem odpowiedzialności artysty, relacja między artystą i władzą. W wywiadzie z Justyną Csató mówił: "... artysta - wobec siebie samego, wobec świata, wobec społeczeństwa - to dla mnie jeden z najbardziej fascynujących problemów" ("Scena" 1989/3). Pasjonował go też Bułhakow. Po telewizyjnej wersji "Ostatnich dni" wielokrotnie wracał do jego twórczości. Przygotował cykl bułhakowskich realizacji: "Molier, czyli zmowa świętoszków" (1981), "Powieść teatralna" (1987), "Morfina" (1989), "Mistrz i Małgorzata" w wersji filmowej i telewizyjnej (1988). Napisał także dramat "Bułhakow" (2001) o ostatnich latach życia pisarza.
Jest także reżyserem pierwszej telewizyjnej realizacji prozy Witolda Gombrowicza. Za wyemitowaną w Teatrze TV "Ferdydurke" otrzymał w 1986 roku Złoty Ekran, nagrodę Prezesa Komitetu ds. PRiTV oraz nagrodę Funduszu Literatury. Jest także reżyserem jednego z najdowcipniejszych sitcomów telewizyjnych - "Miodowych lat".
Wojtyszko występował też jako aktor w filmach i kabaretach.
Do jego ważniejszych reżyserskich prac teatralnych, poza już wymienionymi, należy zaliczyć: Kandyda Woltera (Teatr Polski we Wrocławiu, 1986), Ławeczkę Gelmana (Teatr Powszechny w Warszawie, 1986), Tamarę Krizanca (Teatr Studio w Warszawie, 1990), Shirley Valentine Russela (Teatr Powszechny w Warszawie, 1990), Garderobiany Harwooda (Teatr Polski we Wrcoławiu, 1990), Klub Pickwicka wg Dickensa (Teatr Powszechny w Warszawie, 1991), Awanturę w Chioggi Goldoniego (Teatr Polski we Wrocławiu, 1991), Miłość na Krymie Mrożka (Stary Teatr w Krakowie, 1994). Do najbardziej znanych jego dramatów należą: "Bambuko", "Semiramida", "Wznowienie", "Żelazna konstrukcja", "Kraina kłamczuchów", "Chryje z Polską", "Poplątanie z pomieszaniem", "Grzechy starości".

W grudniu 2017 roku w Warszawskiej Operze Kameralnej wyreżyserował operę "Tango" wg Sławomira Mrożka z muzyką Michała Dobrzyńskiego.

Wielokrotnie nagradzany za pracę reżyserską i utwory dramatyczne, w 1990 otrzymał nagrodę im. Leona Schillera za twórczość artystyczną, a w 2002 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. (źródło: http://encyklopediateatru.pl)


Magdalena Małecka-Wippich - reżyseria

Altowiolistka, pisarka, manager artystyczny. Ukończyła Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie (2005). Jest również absolwentką krakowskiego, prywatnego Konserwatorium Witolda Lutosławskiego (2004) specjalność: muzyka barokowa, oraz Podyplomowych Studiów Literacko-Artystycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim (2008). Była także słuchaczką pierwszej w Polsce Szkoły Laboratorium Dramatu w Warszawie (2010). Uczestniczyła w wielu mistrzowskich kursach muzycznych zarówno w kraju, jak i zagranicą pod okiem takich profesorów, jak: Stefan Kamasa, Jerzy Kosmala, Claude Lelong, czy Katherine McGillivray. Uczestniczyła również w warsztatach literackich, prowadzonych przez wybitnych polskich i światowych dramaturgów, jak; Janusz Głowacki, Marek Koterski, Nikolai Kolada, Mark Ravenhill, czy Iwan Wyrypajew.

Magdalena Małecka-Wippich, jako kameralistka występowała m. in. u boku takich zagranicznych i polskich artystów, jak: Alfredo Bernardini, Laurence Cummings, Krzemisir Dębski, Margaret Fautless, Ton Koopman, Andrew Manze, Riccardo Minasi, Lars Urlik Mortensen, Enrico Onofri, Włodek Pawlik, Jadwiga Rappé, Jordi Savall, Simon Standage, Tomasz Stańko, Tomasz Strahl. Koncertowała w większości krajów Europejskich, a także na Ukrainie, w Chinach, oraz Kanadzie i USA, gdzie w 2012 roku odbyła tournée jako solistka. Artystka ma na swoim koncie występy w takich salach jak: Concertgebouw (Amsterdam), Salle Gaveau (Paryż), Palau de la Musica (Valencia), Filharmonia Berlińska, Filharmonia Narodowa w Warszawie, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego (Warszawa), Grande Auditorio (Lisbona) czy Auditorio Nacionale de Musica (Madryt), i wielu innych.

Od roku 2004 związana z zespołem Polonika String Quartet (dawniej Opium String Quartet), którego powstanie zainicjowała, i z którym nagrała cztery albumy, otrzymując nominację Polskiej Akademii Fonograficznej do nagrody Fryderyk 2011 za debiut płytowy, oraz nagrodę Fryderyk 2014 za trzeci album płytowy Chagall for Strings w kategorii „Muzyka Współczesna“. Szczególnie zaangażowana w rozpowszechnianie muzyki polskiej, (ma na swoim koncie kilkadziesiąt prawykonań tejże muzyki z udziałem Polonika String Quartet). W 2013 roku Piotr Moss zadedykował artystce wydany we Francji utwór „Solo VI pour Alto”.

W 2006 roku wyróżniona przez Kazimierę Szczukę w konkursie portalu ONET na opowiadanie. Od tej pory stara się łączyć pasję literacką z muzyką. Jest autorką scenariuszy i programów koncertowych stworzonych dla Polonika String Quartet, w tym: Musica a la Polacca, Tango Therapy, Krzyż-Drzewo Kwitnące, czy Ocalone Dźwięki.
W 2016 roku zadebiutowała książką „Nietypowa baba jestem” nakładem wydawnictwa ZNAK. Jest również autorką libretta do edukacyjnej Mini Opery Dziecięcej „Językowo-operowy zawrót głowy” (Premiera – listopad 2017).

Poza działalnością kameralną i solową, artystka posiada także doświadczenie orkiestrowe (European Union Baroque Orchestra, Harmony of Nations Baroque Orchestra, Wrocławska Orkiestra Barokowa, Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus, Polska Orkiestra Radiowa), i nie stroni od projektów alternatywnych (polsko-amerykański projekt muzyczny perkusisty Seana Noonan’a „Gambler’s Hand European Tour 2013”). Jako altowiolistka, Magdalena Małecka-Wippich nagrywała dla takich wytwórni fonograficznych, jak: CD Accord, Dux, Acte Prealable, Raum Klang, czy Albany Records U.S.

Obecnie – poza działalnością koncertową i literacką – studiuje na Wydziale Reżyserii w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie.

Prywatnie, córka kompozytora Macieja Małeckiego i aktorki Anny Seniuk, żona perkusisty Marcina Wippicha, oraz mama Ignacego i Felicji Wippich.

Anna Duczmal-Mróz - kierownictwo muzyczne

Naprawdę sensacyjna dyrygentka – jest technicznie bez skazy, doskonale buduje napięcie i potrafi je utrzymać.
"Kissinger Winterzauber"

Urodziła się, aby być dyrygentem
Maestro Eiji Oue

Anna Duczmal-Mróz po debiucie na festiwalu w Bad Kissingen została okrzyknięta przez niemiecką prasę sensacyjną dyrygentką. Ma ona osobowość i chęć wnikliwego,własnego spojrzenia w muzyczne dzieło – napisał recenzent „Rzeczpospolitej”, podsumowując 7. Międzynarodowy Konkurs Dyrygentów im. Grzegorza Fitelberga. gdzie została zauważona jako najciekawsza indywidualność.

Anna Duczmal-Mróz rozpoczęła edukację muzyczną jako skrzypaczka. Jej talent dyrygencki objawił się podczas próby orkiestry studenckiej Hochschule für Musik und Theater w Hanowerze (studiowała w klasie skrzypiec prof. Krzysztofa Węgrzyna) prowadzonej przez Eiji Oue, podczas której maestro zaproponował ochotnikom spróbowanie przejęcia pałeczki dyrygenckiej. Ów „konkurs” wygrała Anna Duczmal-Mróz, której prof. Oue – obdarowując ją swoją batutą – zaproponował studia dyrygenckie, które odbyła w jego klasie w latach 2001–2004. Ukończyła je z wyróżnieniem, prowadząc swój koncert dyplomowy z orkiestrą NDR-Radiophilharmonie w Hanowerze.

W 2000 roku założyła studencką orkiestrę Benjamin Britten Kammerorchester w Hanowerze, z którą koncertowała w Niemczech. Jej wykonanie Historii Żołnierza I. Strawińskiego spotkało się z tak wielkim uznaniem, że organizatorzy powtórzyli koncert.

W roku 2003 debiutowała w Polsce, dyrygując Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus. Od tego czasu koncertuje i nagrywa z tą orkiestrą. W sezonie 2004/2005 była asystentką Eiji Oue w NDR Radiophilharmonie. W sezonie 2006/2007, wyłoniona spośród młodych dyrygentów, pełniła funkcję dyrygenta-asystenta Maestro Antoniego Wita w orkiestrze Filharmonii Narodowej w Warszawie.

Anna Duczmal-Mróz wielokrotnie prowadziła koncerty z orkiestrami w Niemczech, Włoszech, Belgii, Austrii, Ameryce Południowej oraz współpracowała ze wszystkimi najważniejszymi orkiestrami w Polsce, w tym Orkiestrą Filharmonii Narodowej, Orkiestrą Sinfonia Varsovia, NOSPR. Anna występowała w znakomitych salach koncertowych, takich jak Wiener Konzerthaus Mozartsaal czy Palais des Beaux-Arts w Brukseli, oraz na wielu znaczących festiwalach w Polsce, Niemczech i Ameryce Południowej.

Od 2009 Anna Duczmal-Mróz jest drugim dyrygentem Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia Amadeus, z którą regularnie koncertuje i dokonuje nagrań muzyki polskiej. Jej koncerty transmitowane były przez Polskie Radio oraz NDR (Norddeutscher Rundfunk). Współpraca z Capellą Bydgostiensis zaowocowała nagraniem płyty dla wytwórni DUX – Hity XX wieku pod patronatem Europejskiego Centrum Muzyki im. Krzysztofa Pendereckiego. Od 2009 roku prowadzi wraz z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną oraz wielkimi pianistami – takimi jak Ilia Scheps, Robert McDonald, Andrzej Jasiński – kursy mistrzowskie w Paderewski Piano Academy. W 2014 roku Anna prowadziła kursy dyrygenckie i koncerty w Ameryce Południowej.

W 2015 roku ukazały się dwie płyty, zarejestrowane przez Annę wraz z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus: kompozycje orkiestrowe Sebastiana Krajewskiego (wyd. DUX) oraz Symfonia nr 10 Mieczysława Weinberga (wyd. cpo – classic production osnabrück) – płyta otrzymała nominację do nagrody Polskiej Akademii Fonograficznej Fryderyki 2016 w kategorii „najlepszy album za granicą”.

Anna Duczmal-Mróz regularnie dokonuje nagrań polskiej muzyki dla Polskiego Radia. Jest wielokrotną stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W nadchodzącym sezonie artystycznym 2018/2019 Anna Duczmal-Mróz przygotuje swoją pierwszą realizację operową w Polsce – premierę opery pt. „Awantura w Recco czyli Drzewko wolności” Macieja Małeckiego z librettem Wojciecha Młynarskiego w Operze Nova w Bydgoszczy.


Wojciech Stefaniak - scenografia

Urodzony w Kaliszu w 1966 roku. W 1991 roku ukończył z wyróżnieniem Wydział Wzornictwa Przemysłowego warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i zwyciężył w Konkursie im. Zdzisława Czermańskiego na najlepszy dyplom tej uczelni. Był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki. Wiele podróżował, co oprócz przyjemności, było również pogłębianiem doświadczeń zawodowych. Przypadek i kilka miesięcy spędzonych w Argentynie w 1995 roku sprawiły, że jego zainteresowania artystyczne skierowały się ku scenografii. Tej dziedzinie do dzisiaj pozostaje wierny, mając na swoim koncie realizację ponad 300 dramatycznych sztuk teatralnych, wielu koncertów i aranżacji wystawienniczych (np. polski pawilon na Expo 2000 w Hanowerze). Pośród realizacji teatralnych, wiele z nich to musicale np. " Grease", " High School Musical"," Carmen Latina", " La Cage au Follies", "The Rocky Horror Show", "Tarzan", „Zorro”, „Ghost”, „Gorączka sobotniej nocy”.

Pracuje w teatrach w całej Polsce, a także w Czeskim Cieszynie, Rydze, Chemnitz i Wilnie. W ramach projektu Teatroteka w telewizji zrealizował z Krzysztofem Czeczotem spektakl " Miss Hiv", dla Teatru Telewizji w 2018 r. „Biesiadę u hrabiny Kotłubaj” w reżyserii Roberta Glińskiego.

Pracował i pracuje z cenionymi polskimi reżyserami teatralnymi i filmowymi, m.in Jerzym Gruzą, T. Dutkiewiczem, Januszem Majewskim, Sylwestrem Chęcińskim, Arkadiuszem Jakubikiem, Robertem Glińskim, Maciejem Wojtyszką, Wojciechem Adamczykiem, Wojciechem Malajkatem, Grzegorzem Chrapkiewiczem.

Realizuje również projekty z dziedziny architektury wnętrz, grafiki użytkowej, ale wiodącą dziedziną jest jednak scenografia. Laureat wielu nagród i wyróżnień m.in. statuetki “Aciu” dla najpopularniejszego scenografa na Litwie, nagrody Prezydenta Miasta Kalisza za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej oraz wyróżnienie za scenografię w ramach XI Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. W 2005 roku otrzymał z rąk Ministra Kultury wyróżnienie za scenografię w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie w XI Ogólnopolskim Konkursie na wystawienie polskiej sztuki współczesnej. Laureat łódzkiej Złotej Maski za najlepszą scenografię w sezonie 2010/2011.

 

Recenzje:
31 października 2018
Humor ratuje przed dydaktyzmem i patosem, nie odbiera nam jednak wzruszenia. Jest lekko, zabawnie, ale Młynarski i twórcy bydgoskiej premiery przemycają w atrakcyjnym opakowaniu pytania o polskość, o nasz stosunek do wolności. Dajemy się uwieść nostalgicznym tonom: Tadeusz w antycznym ogrodzie zamyśla się nad losem kraju, a na naszych oczach włoski gaj na chwilę przeobraża się w krajobraz znany z polskiej wsi. Razem z przepełnionym tęsknotą bohaterem śledzimy polski ludowy taniec – i poddajemy się czarowi chwili.

Marta Kocoń, "Tygodnik Bydgoski"
http://tygodnikbydgoski.pl/opera/opera-na-polskie-serca-rozpisana-awantura-w-recco-recenzja
30 października 2018
O realizację tego melodyjnego i atrakcyjnego dzieła dyrektor Maciej Figas poprosił Macieja Wojtyszkę. Do projektu dołączyła także muzycznie uzdolniona Magdalena Małecka-Wippich. Stworzyli oni spójne teatralnie i muzycznie dzieło, które ma dużą szansę zostać nową polską operą narodową. Opowieść o losach legionisty Tadeusza (zawadiacki Sławomir Kowalewski) i jego ordynansa Macieja (wzruszający Janusz Żak), których los rzucił na rekonwalescencję do włoskiego Recco, nie została przez realizatorów uwspółcześniona, choć problem emigrancki aż się prosił o taki zabieg. Otrzymaliśmy za to może eklektyczne, ale wspaniałe, historyczne widowisko muzyczne, o niezwykłym ładunku patriotycznym, który wywołuje u widza śmiech poprzez łzy wzruszenia.
Anna Duczmal-Mróz, kierownik muzyczny, dopilnowała, aby każdy niuans – czy to mazur, czy polonez, oberek lub krakowiak – zabrzmiał bardziej swojsko niż canzony włoskie. Umiejętnie poprowadziła orkiestrę, solistów i chór tak, że otrzymaliśmy bardzo czytelny przekaz tekstu, który w tym wypadku jest miły dla każdego Polaka.

Wojciech Giczkowski, Teatr dla Wszystkich
https://teatrdlawszystkich.eu/prawda-buffo-calkiem-serio/
29 października 2018
Oczekiwania melomanów przed premierą były bardzo wysokie, podbijane skutecznym działaniem promocyjnym opery. To nie powinno jednak dziwić. Nazwiska: Wojciech Młynarski, autor libretta, Maciej Małecki, kompozytor, Maciej Wojtyszko i Magdalena Małecka-Wippich, reżyserzy, Anna Duczmal - Mróz, kierownik muzyczny, Jarosław Staniek, choreograf, Maciej Igielski, reżyser świateł, Wojciech Stefaniak, scenograf i Wanda Kowalska autorka kostiumów, są gwarantem najwyższej jakości, perfekcji. I faktycznie perfekcyjna była "Awantura w Recco, czyli drzewko wolności"...

Katarzyna Bogucka, "Express Bydgoski"
http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/266236,druk.html
29 października 2018
Ale co z tytułowym drzewkiem wolności? Jest, ale jakieś takie rachityczne i do tego każdy traktuje je po swojemu - przestawia z kąta w kąt, przykrywa, przewraca, listki obrywa. W końcu jednak Tadeusz sadzi je w gruncie. Daje jemu siłę swoich marzeń o ojczyźnie i wolnej braci ludzi. Brzmi patetycznie, ale po pierwsze takich chwil, wzruszających jak wierzby płaczące w tle dekoracji, jest kilka. Po drugie są one doskonałym kontrapunktem do zabawowej części widowiska. A po trzecie, a może najważniejsze - ta premiera pokazuje, że można bez zadęcia i wielkich słów opowiedzieć o wolności. I naszej Niepodległej na jej stulecie.

Alicja Polewska, "Gazeta Pomorska"
http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/266232,druk.html
(...) postmodernistyczną grę prowadziłam z kalejdoskopem cytatów, stylizacji i aluzji muzycznych, z których wielobarwną partyturę (brawo, Instrumentaliści Opery Nova!) utkał Maciej Małecki. Od pierwszych dźwięków wprowadził on słuchaczy w tradycję włoskiego teatru operowego (rodem z Mozarta i Rossiniego), podaną niejako à rebours, której przeciwstawił elementy potocznie kojarzone z muzyczną polskością.
dr Barbara Mielcarek-Krzyżanowska. Lokalnie? Uniwersalnie? Awantura w Recco, czyli drzewko wolności w Operze Nova
Awantura w Recco, czyli Drzewko wolności
Galeria:


Do góry


Stopka

Opera Nova jest finansowana ze środków Samorządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Program "Modernizacja Opery Nova w Bydgoszczy"
Flagi unijne
Zamknij