OPERA NOVA w Bydgoszczy

Spektakle
Coppélia
Balet
Coppélia
Balet w 3 aktach
Kompozytor: Léo Delibes
Data premiery: 9.11.2019
Czas trwania: 2' 40 min ,w tym dwie przerwy
Wykonawcy: BALET i ORKIESTRA OPERY NOVA .


 
Realizatorzy:
Choreografia: Jacek Tyski
Kierownictwo muzyczne: Maciej Figas
Scenografia i reżyseria świateł : Olga Skumiał
Kostiumy: Firma SoFancy-Paweł Koncewoj
Stylista fryzur i charakteryzacja: Marek Bryczyński
Projekcje multimedialne: Piotr Bednarczyk
Asystenci choreografa: Olga Karpowicz, Marcin Krajewski
Asystent dyrygenta: Jagoda Wyrwińska
Opracowanie materiałów orkiestrowych: Paweł Grajnert
Plakat: Sylwia Szyrszeń
Obsada:
Nadchodzące terminy:
21 lutego 2020 (piątek), godz. 19:00

Sprzedaż od: 19 września 2019
Dyrygent: Maciej Figas
22 lutego 2020 (sobota), godz. 19:00

Sprzedaż od: 19 września 2019
Dyrygent: Maciej Figas
23 lutego 2020 (niedziela), godz. 18:00

Sprzedaż od: 19 września 2019
Dyrygent: Maciej Figas
Opis:


Balet komiczny w 3 aktach

Libretto: Charles Nuitter i Arthur Saint-Léon (wg nowel E.T.A.Hoffmanna “Der Sandmann” i “Die Automaten”) Muzyka: Léo Delibes

Prapremiera: Paryż 25 maja 1870, Théâtre Impérial de l’Opéra Premiera polska: Warszawa 7 grudnia 1882, Teatr Wielki

Po raz pierwszy w repertuarze bydgoskiej Opery: premiera 9 listopada 2019 r.

Licencja na wystawienie utworu została wydana przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.

W połowie XIX w. największą zasługę w rozwoju baletu mieli dwaj współcześni sobie kompozytorzy: Francuz, Léo Delibes ( 1836-1891) i Rosjanin, Piotr Czajkowski ( 1840-1893).Obaj twórcy podnieśli wartość muzyki baletowej ,która przedtem była podporządkowana bezwzględnie choreografii. Zanim Delibes zasłynął swymi czołowymi dziełami, baletami i operami, przeszedł drogę tworzenia operetek (niekiedy wspólnie z Offenbachem). Zainteresowania baletem przejął od Adolphe Adama.
Przełomowym momentem w twórczości Delibes'a było napisanie wraz z Ludwikiem Minkusem, baletu „La Source" („Źródło). W walcu z tego baletu obok późniejszych walców z „Coppelii" i „Sylwii" okazał się (podobnie, jak Czajkowski) mistrzem tej wytwornej formy. Szczytem twórczości baletowej Delibes'a stała się „Coppelia". Poziomem muzycznym dorównuje ona baletom Czajkowskiego, który wysoko cenił Delibes’a. (”Coppelia” powstała w 1870, „Jezioro Łabędzie” w 1876 r.). Libretto o tematyce lalkowej podsunął sławny choreograf francuski, Saint-Leon. Jest ono oparte na noweli wielkiego romantycznego pisarz i muzyka, E.T.A . Hoffmanna i wykazuje podobieństwo tematyczne do opery Offenbacha „Opowieści Hoffmanna".


Realizatorzy:

JACEK TYSKI.Tancerz, choreograf.

Absolwent Państwowej Szkoły Baletowej im. Romana Turczynowicza w Warszawie oraz Hamburskiej Szkoły Baletowej Johna Neumeiera. Laureat I Nagrody w kategorii juniorów VIII Konkursu Tańca w Gdańsku (1993), a także II Nagrody Międzynarodowego Konkursu dla Młodych Tancerzy „Prix de Lausanne” (1994), Teatralnej Nagrody Muzycznej im. Jana Kiepury (2016), a także nagrody ZAiKS-u za twórczość choreograficzną (2018). Współpracował z Baletem Hamburskim, madryckim Compaña Nacional de Danza Nacho Duato, w Las Palmas współtworzył Ballet de Gran Canaria. Solista baletu Teatru Wielkiego-Opery Narodowej w Warszawie. W swoim repertuarze ma partie w baletach takich choreografów, jak: John Neumeier, Nacho Duato, William Forsythe, Jiří Kylián, Mats Ek, Jiacopo Godoni, Boris Ejfman, Krzysztof Pastor, Emil Wesołowski, Ohad Naharin i Ed Wubbe.

Wystąpił m.in. jako: Benvolio i Mercucjo w Romeo i Julii, Siostra Przyrodnia w Kopciuszku Sergiusza Prokofiewa, Król myszy w Dziadku do orzechów Piotra Czajkowskiego, Zawistny Baron w Tristanie do muzyki Ryszarda Wagnera i w wielu innych. Jako choreograf zadebiutował w 2006 roku pracą For a While przygotowaną z tancerzami Teatru Wielkiego-Opery Narodowej. Jest autorem choreografii m.in. do takich spektakli, jak: Donna, Ballet de Gran Canaria (Las Palmas, 2007), Święto wiosny (Stowarzyszenie Form Twórczych „Fulltura”, Centralny Basen Artystyczny, 2008, Warszawa), Sny, Kielecki Teatr Tańca (Kielce, 2009), Donna (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 2009, I Warsztat Choreograficzny), Tańczący z Chopinem, Szkoła Baletowa im. Romana Turczynowicza (Warszawa, 2010), For a While, Teatr Wielki-Opera Narodowa (II Warsztat Choreograficzny, 2010), W poszukiwaniu kolorów, (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 2010), III Symfonia Witolda Lutosławskiego, Program edukacyjny „Rytm” (Warszawa, 2010), Popołudnie fauna (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 2011, III Warsztat Choreograficzny), Body Language (Program Edukacyjny Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, 2011), Spacer (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 2012, IV Warsztat Choreograficzny), Suita Carmen, w ramach wieczoru Odcienie namiętności, (Opera na Zamku w Szczecinie, 2013), Hamlet (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 2013), Uwertura żołnierza (Opera Krakowska, 2015), Alicja w Krainie Czarów, (Opera na Zamku w Szczecinie, 2015), Dwie Historie – jeden Taniec (Opera Krakowska, 2016), Sognando la morte, choreo-opera (Teatr Królewski, Warszawa, 2016), Faust (Opera Wrocławska, 2017), Balety polskie (Teatr Wielki-Opera Narodowa, 2017), Requiem d-moll, Ambulo, El amore brujo (Opera Wrocławska, 2017), Romeo i Julia (Opera Wrocławska, 2018). Wyreżyserował i stworzył choreografię do Alciny (Dramma per musica, 2018). Od stycznia 2007 roku jest prezesem Fundacji „Centrum Tańca Współczesnego”.

OLGA SKUMIAŁ.Reżyser światła, scenograf.

Absolwentka Instytutu Sztuk Scenicznych w Liverpoolu założonego przez Sir Paula McCartneya. Doświadczenie w zakresie sztuki reżyserii światła zdobywała w teatrach północnej Anglii i Londynu. Pracowała m.in. w takich teatrach Liverpoolu, jak: Everyman and Playhouse, Unity, The Lowry w Manchesterze oraz Sadler’s Wells w Londynie. Współpracowała m.in. z Peterem Mumfordem i Lucy Carter – laureatami brytyjskiej nagrody teatralnej The Lawrence Olivier Award. Półfinalistka Limbury Prize – prestiżowego konkursu scenograficznego organizowanego co dwa lata przez Teatr Narodowy w Londynie. Zaprojektowała światła do wielu przedstawień teatralnych, tanecznych i musicali, m.in. do: Absolute Dance (reż. Lissie Perry; Unity Theatre), Snowbound (reż. Dan Bird, Sennheiser Studio), INNIT (reż. Mike Dacks, Lowry Theatre), Breaking Boundaries (reż. m.in. Lissie Perry, Jacqueline Jones, Teatr Paula McCartneya, Liverpool), Judy & Liza (reż. Rita Handerson, The Capston Theatre, Liverpool) oraz Seven (reż. Jacqueline Jones, Teatr Paula McCartneya, Liverpool; Art Depot, Londyn), do którego zaprojektowała również scenografię. Na potrzeby wystawy towarzyszącej Konkursowi Turner Prize w Tate Modern w Liverpoolu zaprojektowała i oświetliła instalację The Wave. W Polsce była asystentką Felice Ross przy realizacji takich oper, jak: Don Giovanni, Latający Holender (reż. Mariusz Treliński, Teatr Wielki - Opera Narodowa) i Halka (reż. Natalia Korczakowska, Teatr Wielki - Opera Narodowa). Z Jackiem Tyskim realizowała m.in. balet Hamlet (2013, Teatr Wielki - Opera Narodowa) ; balet Requiem d-moll (2016, Opera Wroclawska) balet Ambulo ( 2017, Opera Wroclawska) ; balet Na Pieciolini ( 2017 Teatr Wielki - Opera Narodowa) oraz balet Romeo i Julia (2018, Opera Wroclawska). Zaprojektowalal rowniez swiatlo do baletu Eufolia ( 2017, Opera Wroclawska) Jacka Przybylowicza oraz scenografie i swiatlo do Gissele ( 2018, Opera Baltycka) w choreografii Emila Wesolowskiego.

Marek Bryczyński. Stylista. Ukończył charakteryzację teatralno-filmową w Wyższej Szkole Artystycznej Agaty Manowskiej. Wielokrotnie pracował przy sesjach zdjęciowych do magazynów, pokazach mody takich marek, jak: Levis czy Puma oraz przy spektaklach teatralnych i filmach. Współtworzył wizerunek licznej grupy aktorek, wokalistek i tancerzy. Autor charakteryzacji do spektakli Jacka Tyskiego: Hamlet, Alicja w Krainie Czarów oraz Requiem. Współpracował z takimi reżyserami, jak: Maciej Bochniak, Marek Koterski, Krzysztof Zanussi. Współtworzył wizerunek wielu postaci, m.in. w filmach: Pitbull. Niebezpieczne kobiety (reż. Patryk Vega), Disco Polo (reż. Maciej Bochniak), Po prostu przyjaźń (reż. Filip Zylber). W latach 2013-2015 prowadził zajęcia w Międzynarodowym Studium Dziewulskich na wydziale charakteryzacji teatralno-filmowej, gdzie często gości na warsztatach i wykładach.
Recenzje:
3 grudnia 2019
(...) rozbudowaną przestrzeń muzyczną wypełnił Tyski elementami klasycznego baletu połączonymi ze współczesnym teatrem tańca. O tym, że pomysł ten wyjątkowo spodobał się publiczności świadczyła wielominutowa owacja na stojąco, jaką nagrodzono wszystkich artystów po premierowym spektaklu.(...) Akcja baletu, za sprawą reinterpretacji libretta, przeniesiona została z galicyjskiej wsi do krainy wyczarowanej potęgą dziecięcej wyobraźni. Niemal symfoniczny rozmach tej partytury, pomimo pozornie przejrzystej faktury, powoduje, iż w Coppélii punktem wyjścia do opracowania choreografii staje się muzyka. Jacek Tyski (choreograf), jak można wnioskować na podstawie kolejnych etiud podziwianych tego wieczoru, muzyki słuchał w sposób niezwykle wnikliwy. Każdy szczegół ubogacający przebieg narracji muzycznej został przez niego przeniesiony na język tańca, a jego pomysły na scenie kreowali artyści baletu. Płynność fraz, kształtowanie napięć poprzez gradację środków harmonicznych i zagęszczanie faktury, fluktuacje temp, najdrobniejsze zmiany artykulacyjne, wreszcie – podkreślanie kolorytu lokalnego poprzez obecność w partyturze tańców ludowych – wszystkie te elementy znalazły przełożenie na szereg wspaniałych obrazów. (...)
Barbara Mielcarek-Krzyżanowska, "W baśniowym świecie"
25 listopada 2019
Podobnie jak akcja tego baletu, muzyka skrzy się dowcipem i liryzmem, a jeśli jest zagrana lekko, z powabem, tak jak w Operze Nova w Bydgoszczy, cieszy ucho. Dzieje się tak szczególnie wtedy, kiedy słuchacz wychwytuje swojsko brzmiące motywy, co zawdzięczamy z pewnością małżonce kompozytora, która była z pochodzenia Polką.http://www.taniecpolska.pl/krytyka/678
Stefan Drajewski, taniecpolska.pl
15 listopada 2019
(...) jak zapowiedział Jacek Tyski przed premierą, Coppelia ma wiele twarzy, SoFancy zaprojektowali fantastyczne klasyczne tutu – czarne w białe grochy. Strój dopełnia biało-czarna kokarda na czubku głowy, ale najlepszą część stanowi grzywka w kolorze fuksji i długie, fenomenalnie gęste rzęsy – tak charakterystyczne dla sklepowych lalek, mrugających tymi oczami do dzieci. Tańczą, chodzą, przenoszone są jak kukiełki nakręcane na plecach kluczykiem.

http://www.bydgoszczinaczej.pl/artykul/dynamicznie-i-subtelnie-zarazem-paradoks-gwarantem-sukcesu/
Wiktoria Raczyńska, www.bydgoszczinaczej.pl
13 listopada 2019
Ta urocza sceniczna baśń zrodzona z urzekającej romantycznymi porywami muzyki jednego z najciekawszych kompozytorów drugiej połowy dziewiętnastego wieku, niesie w sobie walory uniwersalne. W tym spektaklu znalazło to odzwierciedlenie również w scenografii.
http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/282599.html
13 listopada 2019
Przed premierą "Coppelii" w Operze Nova choreograf Jacek Tyski zapowiedział, że będą niespodzianki - i były! Pierwszą z nich są dodatkowe wątki chociażby z postacią Aptekarza (w tej roli Tomasz Wojciechowski), który pojawia się na scenie jako pierwszy, przygotowując tajemne mikstury i spiskując z dr. Coppeliusem (Wiktor Dierewianko) o tym, jak uśpić wybranego młodzieńca, by ukraść mu duszę i ożywić nią lalkę - tytułową bohaterkę. Ten zabieg miał w zamyśle Jacka Tyskiego pomóc utkać historię, zawartą w trzech obrazach, w spójną całość. Dodatkowe wątki wymagały także rozbudowy muzycznej i to jest druga niespodzianka - do "Coppelii" zgrabnie wkomponowano fragmenty z "Sylvii", innego baletu Leo Delibesa. Tym sposobem Jacek Tyski postanowił zdynamizować narrację tak, by poszczególne historie w utworze miały swe wyraźne rozwinięcie lub zakończenie i ten zabieg w pełni się udał. Akcja jest zwarta, czytelna i pełna humoru.
http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/282589.html?josso_assertion_id=1995B47B89DAAB87
13 listopada 2019
- Dla mnie ciało tancerza jest jak instrument dla muzyka - powiedział nam Jacek Tyski. I oglądając "Coppelię", takie też ma się wrażenie. Każdy ruch tancerzy, każda ich emocja, są idealnie zgrane z muzyką. Zresztą, to muzyka Delibesa, obok Czajkowskiego (którego balet "Dziadek do orzechów" Opera Nova także ma w repertuarze), w drugiej połowie XIX w. w Europie wyniosła balet na wyżyny.
http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/282589.html
12 listopada 2019
Nie bez znaczenia dla strony wizualnej i choreograficznej spektaklu są sceny zbiorowe. Zarówno przyjaciółki Swanildy, jak i laleczki Coppelii oraz żołnierze urzekali bogactwem układów, energią i dynamiką, wrażliwością i subtelnością. Ruch sceniczny tancerek i tancerzy oraz muzyka tworzyły jedność. Jacek Tyski stworzył w tym klasycznym dziele interesujący wymiar choreograficzny, w którym Balet Opery Nova znakomicie się odnalazł.
Dziennik Teatralny. Ilona Słojewska http://www.dziennikteatralny.pl/artykuly/jak-swanilda-uratowala-milosc.html
12 listopada 2019
A wszystko to do taktu pięknej muzyki, wpadającej w ucho i serce, ze swadą wykonywanej przez bydgoskich muzyków. Skoro "Coppelia" to komedia, to nie mogło zabraknąć na scenie zabawnych sytuacji. Postarali się o to przede wszystko Mariusz Kowalczyk w roli księdza oraz Olga Karpowicz i Volodymyr Fortunenko (Baronowa i Baron, których partie zostały... dopisane z innego baletu Delibesa). Lekko zatańczone partie zasłużenie nagradzane były brawami. Udało się jednak mimo wystylizowania wszystkich postaci na cukierkowe figury, uniknąć przesady w "zabawowości". Role tańczone są z lekkością i wyraźną przyjemnością. Czuć, że artyści dobrze się czują przedstawiając swoje postacie.
Alicja Polewska, Gazeta Pomorska, http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/282584.html
12 listopada 2019
„Coppélia” Léa Delibes’a, podobnie jak „Dziadek do orzechów” Piotra Czajkowskiego, to przedstawienie radosne, barwne, pełne zabawnych sytuacji, pięknych melodii, wesołych, energicznych układów ruchowych, w których sceny pantomimiczne przeplatają się z tańcami charakterystycznymi i klasycznymi. Powinno zdobyć mocną pozycję wśród przedstawień Opery Nova i cieszyć się niesłabnącą popularnością wśród widzów.
Anna Szarapka,http://www.tygodnikbydgoski.pl/opera/barwnie-bajkowo-energicznie-coppelia-zauroczy-widzow-recenzja-zdjecia
Coppélia
Galeria:


Do góry


Stopka

Opera Nova jest finansowana ze środków Samorządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego i Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Program "Modernizacja Opery Nova w Bydgoszczy"
Flagi unijne
Zamknij