Uczynił ze swej córki boginię. Lepiej jeszcze: czarodziejkę, która skrywa się, gadają, niczym bogini, w tym słodkim raju niedostępnym dla niewiernych, a zwana jest Lakmé.

(fragment z libretta opery Lakmé) 

Lakszmi – piękna małżonka boga Wisznu ozdobiona kwiatem lotosu jest jedną z najważniejszych bogiń hinduskich. Lakmé to jej imię w innej formie - nosi je bohaterka opery Léo Delibesa, córka bramina, której głos dźwięczący niczym dzwoneczki oczarowuje słuchaczy. 

Realizację na scenie Opery Nova rozpoczyna projekcja fragmentu dokumentu z czasów protektoratu brytyjskiego w Indiach. Pierwszy obraz sceniczny: hinduski kapłan medytuje , zawieszony w czarnej przestrzeni. Amarant, żółć , indygo – kolorowe sari i dhoti spowijają ciała Hindusów oddających w świątyni cześć bogom. 

Przedstawienie w reżyserii Krzysztofa Kelma ma niezwykłą poetykę, orientalny koloryt i baśniowy nastrój. Promienie światła z trudem przenikają do wnętrza dżungli, gdzie Lakmé przywraca Geralda do zdrowia i poślubia go zgodnie z hinduskim rytuałem. Libretto bazuje na - często w historii opery wykorzystywanym - wątku miłości ludzi pochodzących z odmiennych cywilizacyjnie kręgów, przekraczających kulturowe tabu i zderzenia dwóch odmiennych mentalnie światów, których koegzystencja okazuje się niemożliwa.

Przedstawienie w reżyserii Krzysztofa Kelma ma swoją poetykę, nastrój, obrazy jak z baśni. Orkiestrę Opery Nova prowadzi mistrz dyrygentury operowej, Andrzej Straszyński, który wydobył z partytury całe piękno muzyki Delibes'a, pomysły melodyczne, wdzięk i lekkość. 

Streszczenie libretta

Opera w trzech aktach. Akcja rozgrywa się w Indiach, za panowania królowej Wiktorii.

AKT I

Stary kapłan, Nilakantha wraz z tłumem wiernych zanosi modły do boga Brahmy. Wyrusza do miasta, powierzając służącym Hadżiemu i Mallice swą córkę Lakmé. Lakmé wraz z Malliką biegną do lasu zrywać kwiaty świętego lotosu (słynny duet Lakmé i Malliki Dôme epais pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych w literaturze operowej). 

Tymczasem do świątyni zbliża się grupa Anglików: dwie młode panny, Ellen i Róża, ich guwernantka Miss Bentson oraz oficerowie: Gerald i Fryderyk. Wiedząc, że gaj wokół świątyni jest poświęcony hinduskiemu bogowi, turyści trzymają się z dala i tylko ciekawie zaglądają do środka. Gerald, urodzony artysta, odrysowuje w notesie klejnoty Lakme, które zostały przed ołtarzem. 

Wracają dziewczęta. Gerald zachwyca się urodą Lakmé. Nie panując nad sobą, wybiega z ukrycia i wyznaje jej swe uczucia. W sercu zaskoczonej dziewczyny budzi się miłość do przystojnego oficera, choć wie, że nie wolno jej kochać Anglika. Powraca Nilakantha z Hindusami. Gerald, który wtargnął na poświęcony obszar, chce szybko uciec, lecz zostaje zauważony. Hindusi przysięgają mu krwawą zemstę.

AKT II

W dzień świąteczny w mieście panuje gwar i ruch. Na targ przybywają też Anglicy. Wśród tancerzy i tancerek zjawia się Lakmé oraz przebrany za żebraka Nilakantha. Każe córce śpiewać starą hinduską pieśń o dziewczynie z kasty pariasów. W ten sposób chce zwabić cudzoziemca, który dopuścił się świętokradztwa. 

Gerald, usłyszawszy śpiew Lakmé, podbiega do niej. Odtąd śledzą go Hindusi i w dogodnym momencie, podczas procesji na cześć bogini Durgi, cios sztyletu dosięga młodego oficera. Sprawcy uciekają, zaś wierny służący, Hadżi pomaga jej ocalić rannego.

AKT III

W chatce skrytej w lesie Lakmé pielęgnuje Geralda. Z oddali słychać śpiewy. To zakochani podążają do świętego źródła. Lakmé nakłania Geralda, aby wraz z nią napił się wody z owej krynicy, co jest równe zaślubinom i chroni przed zemstą Hindusów. Gerald zgadza się, lecz gdy Lakmé wychodzi, zjawia się Fryderyk. Przypomina Geraldowi o obowiązku wobec ojczyzny. Gerald jest w rozterce. Spostrzega to wracająca Lakmé. Widząc, że traci ukochanego, zażywa truciznę z kwiatu lotosu. 

Odgłosy żołnierskich trąbek wzywają Geralda, aby wracał do swoich. Młodzieniec waha się, lecz przyjmuje z rąk umierającej Lakmé czarę ze świętą wodą. Wchodzi mściwy Nilakantha. Widząc szczerą rozpacz Geralda, odrzuca sztylet. Mimo śmierci córki, Nilakantha składa dzięki Brahmie, że nie pozwolił Lakmé związać się z cudzoziemcem.

(Streszczenie libretta według Przewodnika operowego J. Kańskiego)