Libretto do My Fair Lady powstało na podstawie komedii George'a Bernarda Shawa - irlandzkiego prozaika, dramaturga i publicysty, obdarzonego niebywałym poczuciem humoru: Pigmalion. Przygoda romantyczna w 5. aktach (1912). 

Tytuł odwołuje się do greckiego mitu o cypryjskim królu - rzeźbiarzu Pigmalionie, który stworzył tak piękny posąg kobiecy, iż się w nim zakochał. Bogini Afrodyta zamieniła rzeźbę w żywą kobietę. Motyw Pigmaliona i stworzonej przez niego Galatei pojawiał się często w poezji, muzyce, malarstwie. Głównym wątkiem komedii Shawa jest uczucie, jakie połączy profesora fonetyki, prawdziwego dżentelmena - Higginsa, z krzykliwą londyńską kwiaciarką - Elizą, z której (na mocy zakładu) profesor uczyni damę z najlepszego towarzystwa.

Oparty na dramacie Shawa musical My Fair Lady jest jednym z największych światowych sukcesów tego gatunku. Święcąc triumfy i rekordy popularności od swego powstania w 1956 r., musical Loewego i Lernera dotarł na sceny teatrów całego świata. Dodatkowo spopularyzowała go wersja filmowa z 1964 r. z Audrey Hepburn i Rexem Harrisonem w rolach głównych, nagrodzona ośmioma Oscarami.

„Jeden mały szczęścia łut”, „Przetańczyć całą noc”, „Tę ulicę znam” - piosenki z My Fair Lady to przeboje, które niezmiennie zachwycają. Musical jest jednym z największych światowych sukcesów tego gatunku. Pogodna i wartko tocząca się historia, doskonałe dialogi czerpiące z dobrego dramatu i muzyka, która wytrzymała próbę czasu (prapremiera nowojorska w 1956 r.) sprawiają, że My Fair Lady usatysfakcjonuje zarówno wytrawnego melomana, jak i początkującego bywalca teatru muzycznego.